Blijf Actief - Minder mobiel, toch actief

en alles ......liep op wieltjes

Zondag 29 mei zal bij velen onder "ons" rood omcirkeld geweest zijn op de agenda. Zo ook bij mij. We zouden afmaken waar we op 26 februari mee begonnen waren.

En of we het afgemaakt hebben! "Iedereen" was op post, de trekkers, het team achter "ons" dat alles (logistiek) mogelijk maakte, de initiatiefneemster(s), desupporters en... de Zon.

Na een "individuele trekproef", de briefing en de opwarming stonden we allemaal klaar voor "ons" vliegtuig, klaar om de uitdaging voor een tweede keer aan te gaan. Het aftellen was begonnen en 'k moet toegeven dat de zenuwen door mijn keel gierden maar eens de toeter galmde en we met vereende krachten het toestel op gang kregen dacht ik nog maar aan één ding: "trekken" dat ding.

Het enthousiasme van "mijn" mede trekkers en de aanmoedingen van de honderden supporters maakten dat het vliegtuig en wij ongeveer vier minuten later de "finish" bereikten. Eigenlijk is 't juister als ik schrijf, wij en het vliegtuig finishten. Want moest eerst het vliegtuig "aangekomen" zijn dan zou er iets serieus fout gelopen zijn en dat was niet het geval. Toen detoeter weerklonk en het gejuich losbarste, dat gevoel is niet te beschrijven. Ik denk dat we dat allemaal gevoeld hebben, alleen denk ik dat iedereen wel net iets" anders voelde. Ongetwijfeld hadden wel allemaal een overwinnings gevoel maar voor velen onder ons zat er achter onze deelname wellicht ook een "persoonlijk verhaal" waarom we wilden deelnemen en laten weten aan de overheid en ... dat er nog heel wat moet gebeuren om "iedereen" een plaats te geven in de maatschappij. Bij deze wil ik al mijn "mede trekkers", de organisatoren,de KSA, het team achter de schermen, en iedereen die ik vergeten zou kunnen zijn BEDANKEN dat jullie dit mogelijk maakten.

Ik ben heel blij dat ik aan deze wereldrecordpoging heb kunnen, nee heb mogen deelnemen.

En Catherine, volgend jaar een andere uitdaging!?!