Blijf Actief - Minder mobiel, toch actief

Als je het niet probeert kan je het niet weten...

Hallo

Mijn naam is Trui Loosvelt. 24 jaar geleden werd ik geboren met Spina Bifida (in de volksmond beter bekend onder de Nederlandse naam Open Rug). Het is dankzij m'n ouders dat ik mijn weg gevonden heb naar dit initiatief.

Dankzij het doorzettingsvermorgen van m'n ouders en hun "als we het niet proberen kunnen we het niet weten"-gedachte, heb ik mijn volledige schoolgaande jeugd doorgebracht in het gewoon onderwijs.
Ik geloof er dan ook heel erg in dat dit mij sterk gemaakt heeft om me in de "gewone" maatschappij te integreren en het leven op een positieve manier te bekijken. Iedereen heeft immers wel op de één of andere manier een handicap (al ziet men dat vaak niet zo).

Mijn positieve kijk op het leven heeft er dan ook voor gezorgd dat ik een heel sociaal leven heb: Ik ben al zo goed als m'n hele leven lang lid van de Vereniging voor Spina Bifida en Hydroceaphalus. Die vereniging is er in de eerste plaats voor ouders die vragen hebben rond de aandoening, maar zij zijn er ook voor de mensen die de aandoening zelf hebben. Vanaf de leeftijd van 6 jaar organiseren zij kampen/weekends om het kind te leren wat zijn/haar handicap juist is en wat die inhoudt, wat de gevolgen zijn en om gedachten uit te wisselen met andere leeftijdsgenootjes. Voor de ouders is dit ook de ideale gelegenheid om gedachten uit te wisselen met andere ouders. Ook voor jongeren worden zo'n momenten georganiseerd waarop ze zich dan, door het uitwisselen van ervaringen met anderen, leren integreren in de maatschappij. Ten slotte zijn er gedurende het jaar ook enkele momenten waarop de volwassenen met Spina Bifida samenkomen. De vereniging is voor mij een leuke steun en toeverlaat en je bouwt er ondertussen heel goeie vriendschappen op ook!

Daarnaast doe ik ook wat aan sport. Ik was in het lager onderwijs al op zoek naar aangepast sporten, maar wist toen totaal niet waar ik hier in de buurt iets zou kunnen vinden (in Oost-Vlaanderen en Antwerpen kende ik wel enkele verenigingen maar dat was praktisch gezien te moeilijk). Heel toevallig ben ik dan met een club in contact gekomen die rolstoelbasket speelde (waar later ook de peter van Blijf Actief, Henk Beyaert, lid van geworden is).

Dat was mijn droom! Ik had op school ooit eens een werk moeten maken over mijn favoriete sport en dat was basketbal, maar ik had nooit durven dromen dat ik die sport zelf zou kunnen beoefenen. Het toffe aan die sport was dat ik op de duur enkele klasvrienden mee kon brengen want het was een club ook voor validen! Een 10-tal jaar heb ik dat dan gedaan.
Vooral door tijdsgebrek, maar ook omdat ik graag eens van iets anders wou proeven in het leven, ben ik dan bij het rolstoeldansen terecht gekomen. Daar ben ik nu sinds september 2009 mee bezig. Het is echt een leuke sport, je bent in beweging en je leert nieuwe mensen kennen (wat wil een mens nog meer?).
Eenmaal per week ga ik ook fitnessen. Aangezien ik niet zo ver kan wandelen en het nu in België ook niet bepaald altijd weer is om buiten te vertoeven, is dit een zeer leuk initiatief.
En niet te vergeten zet ik in het weekend, na een bezige werkweek, zoals velen van mijn leeftijd nog graag eens een stapje in de wereld! Op café, in de winkels, in de bowling, ... je kan me altijd wel ergens vinden.

Ondertussen woon ik bijna 2 jaar samen met mijn verloofde. Ook aan hem heb ik enorm veel steun. Als ik het al eens moeilijk heb (je ziet, zelfs de grootste optimist kan ook wel eens een dipje hebben), is hij er altijd voor me. Samen zijn we nu ook op zoek om onze woning zo toegankelijk mogelijk te maken. Het is wel even zoeken in de wirwar van informatie die her en der te vinden is, maar ik ben er zeker van dat we met een site als deze al een stuk in de goeie richting gaan om alles makkelijker te vinden!

Groetjes Trui.