Blijf Actief - Minder mobiel, toch actief

Marieke Vervoort ,Wielemie

Hallo iedereen,

Ik ben Marieke Vervoort, woon in België en ben 31. Zoals u ziet zit ik in een rolstoel, zo is het niet altijd geweest. Ik belande niet in de rolstoel door een ongeval maar door een zeldzame progressieve ziekte.

Als gezond kind groeide ik op. Mountainbiken, Jiu-jitsu, skiën, zwemclub, jeugdbeweging, ik deed het allemaal. Tot het op mijn 15de plots mijn hele leven een hele andere wending kreeg door deze onbekende ziekte. Langzaam maar zeker moest ik meer en meer afgeven en belandde in de rolstoel. Doordat er iets mis is met mijn centraal zenuwtelsel en herensturing ben ik ondertussen verlamd tot ongeveer aan mijn middenrif en beginnen mijn handen achteruit te gaan.

In het revalidatiehuis leerde ik langzaam maar zeker al rollend mijn plan trekken. Ik leerde mezelf weer zelfstandig aankleden en drempels op en af rijden met de rolstoel. Met een aangepaste wagen leren rijden gaf me weer heel wat vrijheid.

Mijn mond viel open van verbazing toen ik voor het eerst in contact kwam met aangepast sporten. Elke sport die je je maar kan inbeelden voor validen bestaat er ook voor rollers. Van dans tot rugby. Ongelofelijk.

Ik voelde me het meest aangetrokken tot rolstoelbasket en ging op zoek naar een ploeg en werd uiteindelijk enige vrouw in een mannenploeg. Ook vond ik mijn weg in het diepzeeduiken. Rolstoelbasket gaf me na een tijd niet meer genoeg voldoening en omwille van medische redenen moest ik stoppen met duiken.

De aankoop van een wheeler (race rolstoel) bracht me naar triatlon. Eerst vond ik het mentaal moeilijk om weer te zwemmen, als valide competitie gezwommen en nu die benen levens loos achteraan zien bengelen is hard. Maar het ging nog wonderbaarlijk goed. Na amper 2 maand trainen nam ik deel aan mijn eerste zwemloop en eindigde als enige deelnemende rolstoelatleet nog als derde vrouw en zo bolde ik letterlijk in de bangelijke sport triatlon. In 2004 begon ik in 2006 werd ik voor het eerst wereldkampioen in Zwitserland op de kwart afstand voor personen met een handicap. 2007 werd ik opnieuw wereldkampioen en kon ik me selecteren voor de loodzware IronMan van Hawai, mijn ultieme droom!

Ik leefde mijn droom, ik ging naar Hawaii. Wat een droom moest worden werd hel. Pas 4 dagen voor de wedstrijd kreeg ik mijn materiaal aan, wat een ramp is voor een atleet. Ik kon niet gaan zwemmen want ik had mijn spalken niet, ik kon niet gaan fietsen want ik had mijn handbike niet, en kon niet gaan wheelen want ik had mijn wheeler niet. Alleen maar bang afwachten. Ik had er totaal geen zin meer in. Toch zette ik mijn verstand op nul en besloot er het beste van te maken.

De zwemstart was indrukwekkend, net vissen die weken geen eten meer gekregen hadden. Je gelooft het misschien niet maar heb er zelfs van genoten, heb op het einde een schildpad gezien. Na slecht 1.17u had ik de volledige 3800m gezwommen en kon ik aan mijn 180km biken beginnen. Het was snikheet en de wind blies krachtig tegen. Onderweg verloor ik al mijn drank en had ik de pech dat de wind draaide bij het nemen van mijn keerpunt en ik zo de hele afstand wind op kop had. Ik gaf niet op en bleef vechten. De limiettijd voor validen en anders validen was hetzelfde, ik kwam amper 15 min te laat binnen in de wisselzone en mocht niet meer vertrekken voor het laatste onderdeel, de teleurstelling was groot maar ondanks alles voel ik me nog steeds een Ironlady!

Bij mijn thuiskomst werd ik de trots van Vlaanderen als doorzetter van het jaar.

Ik was vast beraden om in 2008 terug de IronMan van Hawaii te doen, maar mijn ziekte besliste daar anders over. Door een zware opstoot was triatlon niet meer mogelijk. Ik viel in een diep zwart gat. Van gemiddeld 30u per week trainen naar niets viel me zwaar.

In 2009 kwam mijn boek Wielemie sporten voor het leven uit. Het is een eerlijk boek over mijn leven.

Ondertussen heb ik een paar nieuwe uitdagingen nl. blokarten en zitskiën. In oktober zal ik deelnemen aan mijn eerste wk blokarten, vorig jaar nam ik deel aan mijn eerste EK in Denemarken en verbrak daar het record omkiepen.

Het mooiste wat in mijn leven kon komen in mijn leven is mijn hulphond Zenn. Niet alleen op fysiek vlak maar ook op mentaal vlak is ze een grote steun.

Ze doet oa mijn sokken uit, raapt dingen voor me op en betaald zelfs aan de kassa in de winkel. De dingen die ik niet meer kan doet zijn voor mij, echt fantastisch.

Met mijn levens verhaal wil ik u toch meegeven dat het belangrijk is te kijken naar wat je nog wel kunt en nog wel kan en zie hoe rijk je bent. Klagen en zagen helpt je niets vooruit, in tegendeel!

 voor meer info bezoek mijn persoonlijke pagina